Mayke en Stan: een heel dapper verhaal
Mayke en haar assistentiehond Stan hebben hun teamtraining met succes afgerond. Zij zijn nu een internationaal gecertificeerd Top Team. En wat zijn we ongelofelijk trots op haar. De officiële afronding van hun teamtraining is gevierd met haar ouders erbij en dit was vol emoties, opluchting en dankbaarheid. Maar achter dit mooie en feestelijke moment zit een heel bijzonder verhaal. Ingrid Vrakking van Stichting Assistentiehond Nederland vertelt namens Mayke dit dappere verhaal.
Zware depressies
Want Mayke heeft jarenlang geworsteld met zware depressies. Ze is meerdere malen opgenomen geweest en ze heeft openhartig gezegd: “Ik weet serieus niet of ik hier nog was geweest zonder Stan.”
Haar gedachten waren soms zo donker dat het leven voor haar geen draagkracht meer had. Zij ontwikkelde daarbij helaas een eetstoornis waarvoor ze ook opgenomen is geweest, want haar ondergewicht bereikte namelijk een kritieke fase. Ze onderging zelfs ECT-behandelingen in de hoop op verlichting. Die hielpen deels, maar helaas nooit genoeg.
Zware last
En ook haar ouders hadden een zware last te dragen. Tijdens de diploma-uitreiking vertelden zij hoe moeilijk het was om hun kind zo depressief te zien, machteloos te staan en diep van binnen bang te zijn dat ze haar zouden verliezen.
Haar moeder kreeg gelukkig veel steun van haar werkgever en collega’s, die haar alle ruimte gaven om direct naar Mayke te kunnen gaan wanneer het misging. Haar vader had helaas minder geluk: hij verloor de baan waar hij van hield en moest een andere functie aannemen.
Een depressie raakt een heel gezin
Want een depressie treft nooit alleen de persoon zelf, het raakt een heel gezin. Mayke heeft ook een zus, en het evenwicht vinden tussen zorg, aandacht en liefde voor beide dochters was vaak enorm moeilijk. Maar toen kwam Stan.
Zoektocht naar een assistentiehond
Mayke’s moeder beet zich vast in de zoektocht naar een assistentiehond voor Mayke. Ook al wees de gemeente alles af, zij ging in bezwaar. Helaas kreeg ze het bij de gemeente niet voor elkaar. Gezien hun grote motivatie en dringende zorgvraag hebben wij een aanvraag voor sponsoring kunnen doen bij Stichting De Hond Kan De Was Doen voor de opleiding van Mayke en Stan. Via de stichting en hun donateurs kwam er een bijdrage beschikbaar. Daardoor kon Mayke toch starten met het persoonlijke begeleidingstraject bij ons, een keerpunt in haar leven.
Mentale coaching
Omdat Mayke depressieve gedachten en een laag zelfbeeld had, stond het eerste half jaar in het teken van mentale coaching. We werkten intensief aan haar zelfbeeld, haar gedachten en haar angsten. Stan was er al die tijd 24/7 voor Mayke. Stan was al een goed opgeleide assistentiehond voordat hij met Mayke een team ging vormen. Langzaam begon er iets te veranderen bij Mayke. En haar assistentiehond Stan ondersteunde haar altijd, elk moment van de dag.
Hij was er voor haar en door zijn vrolijke gekke fratsen kon zij weer leren genieten.
Mayke werd steeds zelfverzekerder
Mayke werd steeds zelfverzekerder, kreeg een positiever zelfbeeld en haar gedachten werden steeds meer helpende gedachten.
Toen die basis stevig genoeg was, zijn we verder gegaan met de opleiding tot gecertificeerd team. Mayke en Stan gingen als een speer.
Ze behaalde zelfs extra diploma’s zoals DoggyDance, Agility en een basis Detectie.
Mayke werd tijdens het traject nog twee keer opgenomen, maar dit keer mocht Stan mee, en dat gaf haar kracht, rust en houvast.
Ze zegt zelf: “Door Stan ben ik anders gaan denken. Voor Stan ben ik anders gaan leven. Voor Stan wil ik er zijn.”
En met de komst van Stan veranderde meer dan alleen Mayke. Het hele gezin kreeg langzaam hun leven terug. Er kwam weer ruimte voor lucht, voor lachen, voor tijd samen. Minder zorgen, minder angst. Meer leven.
Een nieuwe Mayke
Vandaag zien we een nieuwe Mayke.
Iemand die sterker is, vrijer en hoopvoller. Soms trekt de oude Mayke nog aan haar, zegt ze, maar dan pakt ze de riem en gaat ze met Stan naar buiten en vinden ze samen hun weg weer.
Ze heeft haar opleiding, die al een poosje on hold stond, kunnen afronden.
Lieve Mayke, lieve Stan, lieve ouders, wat zijn we trots op jullie.
Wat een reis. Wat een kracht. Wat een mooie toekomst staat jou te wachten Mayke!
Wat zijn wij wederom bijzonder trots op dit prachtige, internationaal gecertificeerd, assistentiehondenteam!